در ۱۲ کیلومتری شمال شرقی کرمانشاه، کوه پرآو در میان دو کوه طاق بستان و بیستون، غار پرآو را در دل خود جای داده است. حدود ۴۸ سال از زمان کشف این خطرناک‌ترین غار ایران می‌گذرد. مجله دلتا را با معرفی این غار ورق بزنید.
آشنایی با غار پرآو
اولین بار در سال ۱۳۵۰ بود که یک گروه غارنورد انگلیسی به عمق ۷۵۰ متری این غار رفتند و آن را کشف کردند. یک سال بعد طمع دست یافتن به رکورد جهانی باعث شد که دوباره یک تیم غارنورد انگلیسی راهی این غار شوند تا پیشروی بیشتری را در اعماق این غار به ثبت برسانند. این گروه ۱۶ نفره در عمق ۷۵۱ متری به حوضچه‌ای گلی به طول ۵۰ متر برخوردند که ادامه پیشروی را غیرممکن می‌کرد، با اینکه امید زیادی به گسترش این غار می‌رفت اما از نظر آن ها غار به نقطه پایان خود رسیده بود. سه سال بعد، تیمی لهستانی هم از غار دیدن کردند و مهر تاییدی زدند بر اینکه اینجا واقعا پایان این غار است.
بعدها نیز با رفتن غواصی به داخل این آبگیر مشخص شد که عمق این حوضچه سه متر است و راه به جایی ندارد. این غار که زمانی از بزرگترین غار عمودی دنیا بود و به اورست غارهای دنیا شناخته می‌شد امروز با کشف غارهای عمیق دیگر به رتبه ۲۲۰ عمیق ترین غارهای دنیا رسیده است.
کوه پراو ۳۳۵۷ متر ارتفاع دارد و غار در ارتفاع ۳۰۵۰ متری آن است. غار پرآو با ۷۵۰ متر عمق، دارای ۲۶ حلقه چاه است که عمیق‌ترین آنها ۴۲ متر عمق دارد. در این غار، آبی جاری است که از ذوب شدن یخچال‌های زیرزمینی غار پرآو جریان یافته، بنابراین بی‌دلیل نیست که اسم این غار را پراو به معنی پرآب گذاشته‌اند. وجود این آب و ارتفاع بلند غار باعث شده که هوای غار به شدت سرد باشد و دمایی بین ۱ تا ۳ درجه سانتیگراد داشته باشد. اگر غارنوردی حرفه‌ای و علاقه‌مند به ماجراجویی هستید، برای کشف این پدیده اسرارآمیز بهار و تابستان را انتخاب کنید؛ زیرا در پاییز و زمستان سردی هوا ورود به آن را غیرممکن می کند.
مسیرهای این غار بسیار صعب العبور است، به غیر از سردی هوای داخل غار و راه‌های سختش، دیواره خشن و متخلخل، لباس غارنوردان را پاره می‌کند و این باعث می‌شود که آب سرد به بدن آنها برسد و سختی‌های پیمایش غار بیشتر از گذشته شود.
پیمایش غار
می‌توان گفت که غارنوردان دشوارترین پیمایش خود را در غار پرآو تجربه می‌کنند. این دشواری در ورود به غار نیز وجود دارد و دهانه ورودی غار به گونه‌ای است که باید به حالت پا مرغی به آن وارد شد. پس از ورود به غار، سرمای هوا کار را بسیار دشوار می‌کند. به دلیل وجود یخچال‌های طبیعی و ارتفاع بالای این غار در هیچ نقطه از آن دمایی بالاتر از ۳-۱ دجه سانتیگراد ثبت نشده است و برودت هوا، غارنوردان را آزار می‌دهد.
در این شرایط عبور از سوراخ‌های تنگ غار، که آبی با دمای نزدیک صفر درجه در کنار آنها جریان دارد نیز دشواری دیگری است که غارنوردان در پرآو با آن سر و کار دارند. پیمایش سینه‌خیز در بخش‌هایی از غار اجباری است و تنگ گل خیز اولین محل پیمایش سینه‌خیز به شمار می‌آید. گذرگاه‌های تنگ و محل‌هایی موسوم به خرچنگ‌رو، ریزشی بودن برخی از قسمت‌های غار، دیواره‌های خطرناک و چاههای عمیق، پرآو را در دنیا به غاری صعب‌العبور و سخت مشهور کرده است.
پیمایش غار پرآو در سال‌های اخیر
در سال‌های اخیر نیز سفر به اعماق رازآلود این غار ادامه دارد. سالانه بین ۲ تا ۹ سفر به غار پرآو انجام شده است. تعداد زیادی از افراد با استفاده از اصول اولیه اس.آر.تی (اصول طناب گذاری در غارنوردی) به انتهای آن رسیده‌اند. برخی به یک بار اکتفا نکرده‌اند و حس کنجکاوی‌شان آنها را دوباره به داخل غار کشیده است.
گفته می‌شود سختی پیمایش غار به حدی است که زباله‌های حاصل از پیمایش از سال ۱۳۵۰ در آن مدفون شده بوده و امکان خروج زباله‌ها در این سال‌ها وجود نداشت تا اینکه عده‌ای غارنورد بالاخره توانستند بدون تلفات جانی، زباله‌ها را از غار خارج کنند.
پیشنهاد مطالعه: برای آشنایی با جاذبههای گردشگری بیشتر ”آمستردام و جاذبههای عجیب” را مطالعه کنید.
خلیج انگلیسی یکی از محبوب‌ترین ساحل‌های ونکوور است. این منطقه که قسمتی
از محله «وست اند» (West End) محسوب می‌شود، بهترین رستوران‌ها و مراکز
خرید ونکوور را داراست. بزرگترین رویدادی که در این ساحل برگزار می‌شود یک
رویداد سه روزه تابستانی است که در آن هزاران نفر به این ساحل می‌آیند تا
از جشن آتش بازی بازدید کنند. از دیگر رویدادهای مشهوری که در این ساحل
برگزار می‌شود، می‌توان به رویداد شنای خرس قطبیِ اول ژانویه اشاره کرد که در طول آن شناگرهای حرفه‌ای در آب‌های سرد اقیانوس آرام شنا می‌کنند.
پل معلق کاپیلانو (Capilano) به عنوان اولین جاذبه گردشگری ونکوور در سال
۱۸۸۹ افتتاح شد و توانست بازدیدکنندگان زیادی را به سمت خود جذب کند. در
نزدیکی این پل، منطقه‌ای به نام «کلیف واک» (Cliffwalk) واقع شده است که با
مجموعه رستوران‌های خود از گردشگران استقبال می‌کند. از دیگر دیدنی‌های
گردشگری این ناحیه باید به محل تخم‌گذاری ماهی قزل‌آلای کاپیلانو اشاره کرد
که در انتهای جاده کاپیلانو قرار دارد. شما همچنین می‌توانید با استفاده
از تله کابین این مرکز تفریحی به مناطق گردشگری «تری تاپس» (TreeTops) و
«کلیف واک» بروید.
ساحل کیتسیلانو (Kitsilano Beach) با چشم‌انداز زیبایی از کوهستان، مکان
مناسبی است تا کمی از دغدغه‌های روزمره دور شوید و در استخر‌های طبیعی آن
شنا کنید. کافه‌های کوچک و دنجی که در مسیر ساحل ساخته شده‌اند و مراکز
خرید پر جنب و جوش، از جاذبههای گردشگری این ساحل زیبا محسوب می شوند.
پارک استنلی با درختان بزرگ خود در مجاورت مرکز شهر ونکوور قرار دارد. این
پارک دارای مسیر مسطحی است که از یک سو از فضای سبز و از سوی دیگر از ساحل
می‌گذرد و علاوه بر زیبایی‌های خاص خود، گردشگران را برای پیاده‌روی و
دوچرخه سواری به خود جذب می‌کند. از دیدنی‌های گردشگری این پارک می‌توان به
ستون‌های توتِم (اجسامی نمادینی که در اقوام بومی بیشتر قاره‌ها،
کاربردهای آیینی دارند) و همچنین آکواریوم ونکوور که در غرب ساحل آن قرار
دارد، اشاره کرد.
این جزیره که زمانی در قالب یک منطقه صنعتی فعال بود، هم اکنون به عنوان
یکی از جاذبه های بسیار محبوب ونکوور شناخته می شود. بازار عمومی جزیره
گرانویل یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌ها در زمینه‌ی فروش میوه‌ها، سبزیجات،
غذاهای دریایی و همچنین غذای آماده است. این جزیره بیشتر شبیه به یک مرکز
هنری است که توسط یک جاده و پل‌های عابر پیاده به مناطق مسکونی در جنوب آن
وهمچنین به وسیله کشتی به مرکز شهر ونکوور مرتبط است.
کوه گروس (Grouse) نقش یک بام برای شهر ونکوور را بازی می‌کند و در شب،
هنگامی که چراغ‌های شهر روشن است، چشم‌انداز فوق‌العاده‌ای را به
بازدیدکنندگان هدیه می‌دهد. گردشگران می‌توانند در تمام طول سال با
استفاده از یک تله کابین به قسمت‌های مرتفع این کوهستان بروند و از مناظر
زیبای حیات وحش و همچنین امکانات رفاهی ساخته شده در این کوهستان لذت
ببرند. این کوه در زمستان به سرزمین عجایب تبدیل می‌شود که انواع
فعالیت‌های ورزشی مثل اسکی، اسنوبرد و غیره را در فضای باز آن می‌توان
انجام داد. همچنین گروس مسیر فوق العاده‌ای به نام گروس گریند (Grouse
Grind) دارد که مناسب کوه نوردان و کسانی است که به پیاده روی علاقه دارند.
گستاون (Gastown) قدیمی‌ترین بخش شهر ونکوور به حساب می‌آید که از
رستوران‌ها، گالری‌ها،مغازه‌ها و ساختمانهای سبکِ ویکتوریایی تشکیل شده
است. تاریخچه ایجاد گستاون به سال ۱۸۶۷ برمی‌گردد؛ زمانی که مردی به نام
جان دیکتون به این ناحیه آمد. دیکتون عادت داشت که داستان‌های طولانی نقل
کند، به همین دلیل ساکنین آنجا پس از مدت کوتاهی به او لقب «گاسی جک»
دادند؛ این امر باعث شد که نام مکانی که او در آن زندگی می‌کرد نیز به «شهر
گاسی» یا «گستاون» تغییر کند. ساعت بخار یا استیم کلاک که هر پانزده دقیقه
یک بار توده‌های بخاری از آن خارج می‌شود نیز در همین قسمت قرار دارد.
برای بسیاری از بازدیدکنندگان، گشت‌های خود را با کانادا پلیس (Canada
Place) آغاز می‌کنند. این سازه منحصر به فرد، ترکیبی از یک ترمینال کشتی
سواری، هتل و مرکز اجتماعات و مکانی برای رفت و آمد اتوبوس‌های گردشگری
است. گردشگران می‌توانند با رفتن به قسمت آخر این اسکله نماهای بسیار
زیبایی از شهر را ببینند و از فلای اورکانادا (Flyover Canada) دیدن کنند.
در نزدیکی کانادا پِلیس یک اسکله بسیار بزرگ نیز ساخته شده است که کشتی‌های
مختلفی از طرف آن به سمت شمال ونکوور و بندر لانسدل (Lonsdale) حرکت
می‌کنند.
چاینا تاون (محله چینی‌ها) که یکی از هیجان‌انگیز‌ترین جاذبه های ونکوور
به شمار می‌آید، در پشت دروازه میلنیوم قرار گرفته است. علائمی که در
رستوران‌ها و مراکز خرید این مکان وجود دارد، عمدتا به زبان چینی نوشته
شده‌اند. از جاذبههای محلی این مکان می‌توان به باغ چینی اشاره کرد که به
سبک باغ سنتی سلسله مینگ ساخته شده است. ساختمان «سام کی» (Sam Kee) یکی
دیگر از جاذبههای دیدنی این محله است که عرضی در حدود ۲ متر دارد و
باریک‌ترین ساختمان اداری جهان محسوب می‌شود. ساکنین چاینا تاون هر سال عید
سال نو خود را در این مکان با برگزاری مراسم بسیار زیبایی جشن می‌گیرند.
